Hatıra defterini oku

Diğer kullanıcılardan yorumlar:

arkadaşım bak ne güzel düşünmüşsün ilaçlarzararlı diyorsun bilincindesin ama sonra ölmek eger ilaçların fayda vermiyorsa bırak bildigin gibi canı alanda verende allahtır.ondan başkası alamaz ve veremez hoşçakal

Yazan Anonim, 18. Şub 2008 20:47

dertlerinizi ,sıkıntılarınızı şiir gibi anlatmak ..
sanırım bu sitede üye olan herkesin becerisi olsa bu gerek..
bu yazdıklarınla ilgili herhangi bir sorunun varsa sana şunu söyleyebilirim, tıbbi tedaviye devam,Allah'a dua ya
da devam.çünkü kullanılan ilaçlar tedaviler birer vesiledir.şifa ancak ve ancak Allah'tandır.
yalnız, umitsizliği kapılma,kendine güvenini kaybetme.
tamam..

Yazan kartall, 18. Şub 2008 22:09

Arkadaşım kartall ne güzel söylemiş tedaviye devam ilaçları aniden kesmek çok zarar veriyormuş lütfen doktora danışın ve dua edin anladığım kadarıyla intihardan bahsediyorsunuz.MAJÖR DEPRESYONMU GEÇİRİYORSUNUZ? İNTİHAR FİKRİ ÇOK SAÇMA ALLAHA İNANCI OLAN İNSAN BUNU DÜŞÜNEMEZ..

Yazan Anonim, 19. Şub 2008 08:52

terapiye gidin
Hatıra defterinde bir sayfa "lityum"
Yazan karanlık 2. Kas 2006 12:18

Bir kardeşim insanların terapiye gitmekten korktuklarını söyledi.bana faydası olduğunu söylediğimde bunu sizinle paylaşmam gerektiğini söyledi.imkanı olan veya dr tarafından önerilen ama gitmek istemeyen arkadaşlara sesleniyorum.muhakkak gidin.benim yaklaşık 6-7 ay olacak ve ben faydasını görüyorum.ben de nemi var ? yineleyici depresyon ve okb.her ikisi içinde faydası oluyor.insanın biliçaltından gelen yalnışlarıyla yüzleşmesini sağlıyor ve hatalı ve yalnış düşüncelerini düzeltmesini en azından kendini kontrol altında tutabilmesine olanak veriyor sağlıyor.ama bu işin bir şartı var dr un verdiği görevleri muhakkak yerine getireceksiniz ve bunları uygulamaya başlayacaksınız.inanın dünyaya karşı olan bazı tavır ve hareketlerinizde belirgin deişiklikler olacak.dr lar insanı öyle bir yerden yakalayıp hatalı noktaya götürüyor sizde şaşıracak ve hakikatten neden böyle düşünüyorum diye kendinize güleceksiniz.dünya da birçok sağlıklı olarak bildiğimiz insan bile terapi desteğiyle ayakta kalıyor.biz de rahatsız olduğumuza göre neden böyle bir olanaktan faydalanmayalım...sevgiler.sorusu olan arkadaşlar için msn adresimi veriyorum: darkcold06@hotmail.com

BAKIN NE GÜZEL NASİHAT ETMİŞSİNİZ HAYAT DOLUSUNUZ BU YAZINIZI TEKRAR OKUYUN LÜTFEN...

Yazan Anonim, 19. Şub 2008 08:57

yorumlarınız için saolun ama 7 kere majör depresyon geçirince pek ümit falan kalmıyo inanın.bende bu hastalık kalıtsal biyolojik.sanki eli kolu bağlanmış havuza atılmış gibiyim.yüzmem bekleniyo çok beklerler...
dünya da benim için bir havuz o kadar....

Yazan karanlık, 19. Şub 2008 13:22

İnanın çok üzüldüm .Anlatmak istersniz sizi dinlerim yani yazdıklarınızla paylaşabilirim demek istedim.Majör depresyon geçirmenizin bir sebebi olmalı.Sebepsiz depresyon olduğuna inanmıyorum ben.Mutlaka yaşanılan acı bir olay sonunda depresyon geçiriyor insan.LÜTFEN İYİ HABERLERİNİZİ BEKLİYORUM ARKADAŞIM.

Yazan Anonim, 19. Şub 2008 14:36

slm ya arkadaşım yeter demişsin ama yetmiyor işte hayat devam ediyor nekadar üzülsekte kızsakta depresyona girsek bile zaman akıp gidiyor. öncelikle bunu kabullenmek gerekiyor yok öyle sebeb bulurum ecelime filan demişsin yanlış onlar olmuyor valla (denenmiştir) bak zamanı vakti gelince hepimiz öleceğiz ne acelen var doktordan ilaçtan bıktım demişsin ozaman ayakta durabilmeyi öğreneceksin.Dedikya hayat bu sonuçta yürümek kadar zaman zaman düşmekte var kaderde önemli olan düştüğümüz zaman kalkabilmeyi öğrenmek bence sen şu sıralar sıkıntıdan ruhsal olarak çökmüş düşmüş durumdasın bence bir an önce kalkmaya bak

KENDİNE İYİ BAK!
UNUTMA HAYAT TA SENDEN ÖNEMLİ HİÇ BİŞEY YOK........

Yazan aleyna, 19. Şub 2008 17:00

yeter artık dönmesin dünya...

Yazan Anonim, 19. Şub 2008 21:00

canım arkadaşım
aynı şeyleri bazen bende düşünüyorum ama allaha şükürki artık BAZEN düşünüyorum ama 1yıl öncesinde sendende kötüydüm ölmekte değil yok olmak istiyodum bu böyle 4yıl sürdü hiç sonu gelmeyecek asla eski halime dönemeyeceğim diyodum ilaç içerek normale dönmek çok zoruma gidiyo hala ben diyorum neyimki neolduki bana ilaçsız yaşayamıyorum ilaçlarsa beni ben olmaktan çıkardı duyarsızlaştırdı değer yargılarımı kaybettim herşeye hoşgörüyle bakabiliyorum bakmamam gerekenlere bile asıl ben nerde? ama yapacak tek şey yine ilaç..eskiden yüksek doz ilaç aldığım halde mutluluk hissedemiyodum ama artık ilaçları düşürmeme rağmen bazen küçük kıvılcımlarla mutluluğu hissediyorum sanki enjektörle hafifçe ruhuma fışkırtıyolar buda mutluluk hormonunun salgılandığı an olsa gerek bunada şükür bi ilerleme var ama geçen hafta çok kötü oldum ne yaparsam yapıyım o mutluluk fışkırmadı aynı senin gibi düşündüm yine bu duyguyu iyi biliyorum ancak çevredekilerin bana yaklaşımı en sinir edici mesela burdada bazıları yazıyo hayata olumlu bakmayı herşeyi dert etmemeyi bi polyannacılık gidiyo ama arkadaşlar depresyonu geçirmediyseniz yada hafif geçirdiyseniz bunu bilemessiniz ne hissettiğimizi anlayamassınız bide tutup akıl vermeyin lütfen bu sizin yaşadığınız günü birlik sıkıntılara benzemez bu çok farklı bişey yaşayan bilir çevremdeki en yakın kişiler bile beni anlamıyo sizede kızamıyorumki doktorlar bile bazen sinir edici yaklaşıyolar bize..en yakınlarımız bile herşeyi takan dert eden evhamlı kaprisli çevresindekilerin ilgisini çekmeye çalışan çaba sarfetmeyen biri olarak görüyolar bizi.. hayatta beni anlayan ne çektiğimi gören bi doktor tanıdım oda NEVZAT TARHAN beyefendi kendisine teşekkür ediyorum.Arkadaşım bide bu hastalık hakkında dinimiz ne diyo onu araştırdım peygamberimizinde bu rahatsızlığa benzer bişey yaşadığını okudum hatta felak ve nas surelerinin buyüzden indiğini onun herşeyi bize örnek olmak içindi aslında 1yıldır iyi olmamın bir sebebide bu konuda uzman olan birinden yardım almam devam edemediğim halde çok faydasını gördüm ilaçlarımı azalttım keşke hepimiz bu tip yardımları alabilsek ama bu ülkede herşey sorun herşeye önyargıyla bakılıyo bikaç kendini bilmez yüzünden.. oyüzden yazamıyorum ama bilinizki bi çaresi daha var çok uzun yazdım arkadaşlar affedin allah hepimizin yardımcısı olsun

Yazan akineton, 20. Şub 2008 13:47

Akineton ismini bilmediğim için akineton diyeceğim kusura bakma...Gerçekten senin beni anladığını hissettim.Bu benim için güzel bir duygu şöyleki acaba beni anlayabilecek biri çıkarmı diye merak ediyordum.Aynen herşey dediğin gibi bu hastalığı çekmeyen hele uzun süre çekmeyen bilemez.teşekkürler...

Yazan karanlık, 21. Şub 2008 19:21

tabiiki anlıyorum canım arkadaşım şuanda bile düşününce içim yanıyo allah düşmanıma bile vermesin çok kötü bişey bu senden tek isteğim çok zor biliyorum ama umutsuzluğa çok düşersin biliyorum ama dayan sakın izin verme kötü düşüncelere çünki bi izin verdimi çorap söküğü gibi sonu gelmiyo battıkça batıyosun sağlam durmaya çalış çaresizlik karamsarlık ümitsizlik başlangıçta insana hoş geliyo kendi kendine ağlıyosun dertleniyosun ama sonra sonra bu durumun esrar gibi bağımlılık yapıp artık zevk yerine acı vermeye başladığını hissediyosun bana öyle oluyo bilmiyorum artık nezaman böyle senin yazındaki gibi olsam kendimi başka şeylere vermeye çalışıyorum yararı oluyo hoşçakal

Yazan akineton, 22. Şub 2008 13:21

değerli düşüncelerin teşekkür ederim...:D

Yazan karanlık, 22. Şub 2008 19:55

e niye güldün şimdi komikmi geldi söylediklerim yoksa saçmamı:)

Yazan akineton, 22. Şub 2008 21:56

Beni anlayan birinin çıkması beklemediğim bir şeydi ve anlaşılmak hoşuma gitti bu yüzdendir gülümsemem...:D

Yazan karanlık, 23. Şub 2008 17:38