.....KARANLIĞIMA DÖNÜYORUM
Hatıra defterinde bir sayfa ""
Yazan bahriye 25. Haz 2008 16:36
kapattım perdeleri oysa nasıl umutlarla açmıştım..
günlerdir köşelerde ağlarken buluyorum kendimi..
kayboldu mu benliğim..?
kayboldummu?
aramaya bulmaya buldugumda bakmaya sarmaya ısıtmaya gücüm var mı??
kendmie gösterecek şefkatim var mı??
tüm şefkatimi hayatıma girenlere mi gösterdim?
şimdi şefkate ihtiyacım varken..
şimdi...
kucaklaşmayalı uzun zaman oldu hayattala..
kemiklerim acıyana kadar sıkardır kollarıyla ..
severdim..
severdim bende hayatı..
şmdi kırgınım ..
çok mu mutsuzum?
çok mu ümitsiz kaldım..
çok ...
içim beynime küs..
ben kalbime küs..
gözlerim aşka küs..
savaşlar çıkmış içimde durduramamışım..
koşarken yorulmuşum..
koşarken acımış dizlerim..
yalanların peşinde gözlerim kapalı koşarken..
gerçekleri terk etmişim..
aşk aşk aşk diye diye sevgiyi gömmüşüm diri diri mezara..
kızmıyorum yinede kimseye..
içime dönüyorum hayatıma aldığım herkes yavaş yavaş içime döndürüyor beni..
akvaryumum da ki vatus gibiyim bende ..
onunda çabası benimkine benzer....!!
oda hayatında ki balıkların pisliklerini temizlemeyee çalışıyor..
bende hayatıma girenlerin bana bıraktıkları kötülükleri temizlemeee çalışıyorum..
ama görüyorum ki oda bende hiçbirşeyi temizlemeyi başaramamışız..
cüssemize bakmadan çok işe kalkışmısız..
dokunsan ağlıyorum..
dokunmasan..
kendi kendime gülüyorum:)
yaşamak bi yük olmuş sırtıma farketmemişim..
farkedememişm...
nasıl kapamışım gözlerimi.
nasılda...
böyle kör böyle..
böyle değildim ben..
böyle..
gözlerim acıyı acıları anlatmazdı..
biriyle gözgöze gelince ağlamazdım..
korkmazdım sevildiğimi duymaktan..
şimdi korkuyorum şimdi birinin beni içine almasına dayanamıyorum..
acıyorum kendim gibi aşka adanmış hayatlara..
dilim bilmedik yalanlar söylüyor..
içimdeki boşluk heregecen gün büyüyor..
gerçegi özlüyorum...
geçmişi özlüyorum..
kapadığım kitapları özlüyorum..
büyüdükçe kirlenmiş...
büyüdükçe gerçegi kaybetmişim..şimdi nefes nefese kalamayı özlüyorum..
şimdi ..
evet evet nefes nefese kalmayı özlüyorum..
koşmayalı birşey için uğraşmayalı uzun zaman oldu..
heycanlanmayalı kimbilir kaç yüzyıl oldu??
içim yaşlanmış içim oturdugu yerde uyumaya başlamış..
içim benim hibi hiç açmamış perdelerini hiç açmayı denememiş..
küçücük bi ışık için satmamış şefkatli karanlığı..
içim gülmüş bana..
ben gülmüşüm içime...
içime dönmeyerek içimi dinlemeyerek koskocaman hatalar yapmışım..
içim ŞİMDİ BENİ karanlığıma çağırıyor..
içim şimdi beni küçücük ama koskocaman bi yalan olan ışığın peşinden gidişimin bedelini ödetmeyecegini sadece gelmemi söylüyor..
dönüyorum evet dönüyorum karanlığma..
dnüyorum çukuruma...