N'OLUR BİRİLERİ YARDIM ETSİN BIKTIM BU SOSYALFOBİDEN!!!!
Hatıra defterinde bir sayfa ""
Yazan antipsikotik 19. Tem 2008 11:11
ya artik nereye kadar dayanacam bilemiorum gitmedigim doktor kullanmadigim ilaç kalmadi ama sosyal fobiden bir türlü yakami kurtaramiorum bugün içimden buraya yazmak geldi çok doluyum üstelik konusacak hiç kimsem yok hiç arkadasim yok herseyi kendi içimde dolduruyor dolduruyor ve patlayi veriorum(intihar gibi-neyseki o hatayi bi kere yaptim ve bi da ASLA) bunlari paylasacagim kimse olmadigi için içimi buraya dökmek istedim çünkü yine çok kötü bir dönemdeyim sokaga bile çikamiyorum sanki herkesin dikkati bendeymis gibi heyecanlaniyor yürürken titriyorum sanki ayaklarim bosluga basiyormus gibi oluyor.ve sürekli takip edildigimi herkesin benim hakkimda konustugunu düsünüyorum içinde bulundugum durumumu bilerek.sosyal ortamlara hiç giremiorum çünkü bu sefer yukarda saydiklarim dahada alevleniyor sanki milletin isi gücü yok bana dikkatini verdiklerini hissediyorum ve daha kötüsü konusma özürlü olmam insanlarla konusamiyorum konu bulmakta güçlük çekiyor 2 lafi 1 araya getiremiyorum getireyim derken panik heyecan ve telas içinde sirilsiklam oluyorum :(((((((((((
napacagimi bilemiorum arkadaslar hergünüm ölümü düsünmekle geçiyor ''ulan ölsemde hepsinden kurtulsam düsüncesi beynimi kemiriyor'' ama intihar ASLA ASLA denemem zaten bu yüzden kurtulus yolu olarak intihari degil ALLAH'a siginmayi seçtim.belki çektigim izdiraplarin tek bana faydasi ALLAH'a dahada yakinlasmam hergün dua ediyorum Kurani kerimi basucumdan eksik etmiyorum bunaldigimda aglama krizlerine tutuldugumda ona siginip bana yardim etmesi için yalvariyorum derdi sikintiyi verende o sifayi dermani verende o belki bi gün banada sifa verir.en kötüsüde bu iste YALNIZLIK! o kadar yalnizimki çevreme bakamiyorum bile civil civil neseli rahat mutlu yasitlarimi gençleri arkadas gruplarini gördükçe içim parçalaniyor bu sanki bisiklete binmeyi çok isteyen ama tek bacagi olmadigi için asla bunu yasayamayacak biri gibiyim bilmiyorum derdimi anlatabildimmi! geçmiste kim var kim yok herkes beni yüzüstü birakip gitti ne oldugum umursamadan sanki cüzzamli biriymisim gibi hep benden kaçtilar neden çünkü sosyal ortamlara giremiyor girince söyledigim gibi davranislarim tuhaflasiyor terliyor,heyecan panik en öldürücüsü konusma özürlü olmam! halbuki insanlardan tek istegim beni oldugum gibi kabul etmeleri biraz durumumu anlayip destek ve sefkat göstermeleri ama hep çikarci menfaatçi oldular hastaligimi sezinci 2.gün yüzüme bile bakmaz oldular ve simdi geçen onca yildan sonra yapayalniz kaldim ve bu yalnizlik bütün hastaliklardan daha pis koyuyor insana! en azindan benim için! simdi umudum ilaçlara kaldi ve doktorlarin yardimina zaten tek sosyal ortamim hastane koridorlari,doktorum en son paxil ve rivotril verdi.paxil çok güçlü bi ilaçmis ama etkisinin yayilmasi zaman alirmis hatta 6 ay sonra bile görülebilirmis ama çok iyi sonuçlar alan hastalarimizin oldugunu söyledi bende buna güveniorum ama en basta ALLAH'a.bu sosyal fobinin belkide en kötü taraflarindan biride ilk bakista disarda hiçbiiiiiiiiiir seyin belli olmamasi zaten çogu ruhsal hastaliklar içinde bu geçerli degilmi bütün sorun içimizde beynimizde nasil okusunlar içimizi yaniliyormuyum bu yüzden hersey en basta tozpembe oluyor 1,2 ortama girip bendeki tuhafligi sezdiklerinde adeta çöpe atiyor insanlar.artik kimseye güvenemiyorum güvenmeyi o kadar çok istiyorumki halbuki insan tek basina nasi yasasin düsünün koca gezegende tek basiniza kaldiginizi.birde anlayamadigim bugüne kadar bir sürü antipsikotik sinifta ilaç kullandim zyprexa,zeldox,solian,leponex,risperdal,abilify,seroqual ama hiç fayda görmedim sadece çok agir yanetkileri oldu sadece zyprexa(velotab) biraz etkili oldu ama onunda tuhaf yanetkileri oldu.8,9 yil oldu bu sikintilarla mücadele etmeye baslayali ilk günleri mumla ariorum belirtiler çok azdi o zamanlar ortaokul sonu lise baslariydi yavas yavas sinsi bir yilan gibi ortaya çikti üni yillarinda tavan yapti zaten bu yüzden 2.sinifta okulu birakmak zorunda kaldim.3.4. senemde hep yeni bir baslangiç hirsi ve hevesiyle yeniden basladim ama giremedim gençlerin kalabaligin arasina varligim yok gibiydi zaten bir basi mahmur biriydim o parlak gençlerin arasinda ezildikçe ezildim ve tamamen koptum.
simdi napacagimi inanin bilemiorum arkadaslar firtinada oradan oraya uçusan çali birikintisi gibi yasiyorum.
ALLAH çok iyi bir dinleyici ama o benimle hiç konusmuyor :(
içimdekileri sizlerle paylasmak istedim belki biraz olsun rahatlarim belki bi çözüm yada akil veren olur inanin birilerinin bana akil vermesine o kadar ihtiyacim varki biraz paranoid durumumda oldugu için hiç saglikli düsünemiyorum sürekli senaryolar kurgulayip ona göre yasiyorum 1 gün sonra 1 hafta sonra ne olacagini ne yapacagimi bilmeden.2 yil önce tedavi gördügüm üni.hastanesinin psikiyatri servisinde 2 ay yattim gerçekten faydasini gördüm yine oradaki hastalar arasinda en sönük içine kapanik az konusan bendim ama sürekli takip ve düzenli yasam iyi geldi.Elimde olsa yine yatmak isterim belki bu dönemi atlatmam daha kisa sürer ama önümde büyük bir engel var AILEM. hastaligim bir yana birde onlarla mücadele ediyorum degil hastanede yatmama ilaçlarima bile karisiyorlar durumumdan habersiz zerre kadar beni anlamiyorlar hatta ablam bi keresinde demistiki:''oglum neyin varki bu kadar ilaç aliyorsun'' alin iste size bir örnek benden ne kadar habersiz olduklari zaten hastaneye yatis sebebimde onlar yüzünden oldu o intihar girisimimden sonra doktorlar bi süre yatili tedavinin ii olacagini söylediler bizimkilerde zorlada olsa kabul ettiler.simdi ayni çati altinda yasior olsak bile aramizda buzdaglari var benle hiç konusmuyorlar sikintilarimi bilmiyorlar en ufak bir sorun çiksa ''sana rahat batiyor''diyip duruyorlar sürekli dir dir ediyorlar.
Bugün içimdekileri sizlerle paylasmak istedim.Kiminizin durumu benden agir kiminizinki daha hafif ALLAH hepinize acil sifalar versin degerli arkadaslarim.AMIN
herkese saygilarimla.......